بیو مکانیک حرکت در سر بالایی با دوچرخه سواری
می دانیم که درست بعد از اینکه رکاب بالا و در موقعیت ساعت
1- رکاب زدن بصورت نشسته روی زین، مچ پا با زاویه نرمال. زاویه زانو 9/77 درجه
این حالت را در ابتدای صعود یا سربالایی استفاده کنید. این زاویه برای دوچرخه سواری مشخص شده است که طول قامت آن 75/1 سانتی متر است و از قامه 170 میلی متری استفاده می کند.
2- نشستن در عقب زین. زاویه زانو 4/80 درجه
با نشستن در عقب زین زاویه زانو چند درجه ای افزایش خواهد یافت. این افزایش ممکن است کم بنظر برسد اما می دانیم که این تغییر حدود 10 درصد نیروی بیشتری را به رکاب وارد می کند.
3- نشستن در عقب زین و پایین آوردن پاشنه (پاشنه پای روی رکاب را در عکس ها با هم مقایسه کنید). زاویه زانو 1/82درجه
بعضی از دوچرخه سواران حین صعود عمدا" پاشنه خود را پایین می آورند. این کار همان تاثیر نشستن در عقب زین را دارد و زاویه زانو را باز تر می کند. اگر بطور دائم از این روش استفاده شود دوچرخه سوار در نیمه پایین حرکت رکاب، به عضلات بازکننده مچ پا بیشتر نیازمند خواهد بود پس باید به تقویت آن بپردازد. همچنین در این حالت ارتفاع زین، کمی باید کم شود. این روش به روش مچ پا مشهور است: می تواند موثر باشد اما تمریناتی لازم است.
4- بلند شدن از روی زین. زاویه زانو 8/88 درجه
در این حالت زاویه زانو بیشتر باز می شود و همچنین دوچرخه سوار قادر خواهد بود تا از دست مخالفش برای ایجاد نیروی بیشتر به پدال استفاده کند.
5- گرفتن پایین فرمان
اولین دلیل گرفتن پایین فرمان کاهش سطح تماس جلوی بدن در مقابل باد است،که در مسابقات تایم تریل بدلایل آیرودینامیکی بسیار مهم است. دومین دلیل گرفتن پایین فرمان این است که لگن بطرف جلو چرخیده، ماهیچه های باسن و همسترینگ نیز در حالت کشش قرار می گیرند. اما این حالت باعث کوتاه شدن عضلات خم کننده مفصل ران و یکی از عضلات چهار سر ران شده و اثر بخشی آنرا کاهش می دهد. گرفتن پایین فرمان به انعطاف پذیری کمر و ماهیچه های باسن و مفصل ران بستگی دارد. در حالت گرفتن پایین فرمان زاویه زانو 8/144 درجه خواهد بود این در حالی است که در حالت گرفتن دسته فرمان این زاویه 4/143 درجه می باشد(بین این دو حالت ارتفاع زین نیاز به تغییر دارد).
پل های اعتبار میان آنچه که می گوییم و آنچه که انجام می دهیم ، ساخته می شوند.